Aramızda trenlerin bile yorulduğu yollar var,
haritalarda küçük, kalpte bitmeyen mesafeler.
Bir şehrin ışıkları sönerken diğerinde,
aynı aya bakıp aynı sessizliği bölüşürüz belki de.

Özlemek, yalnızca uzakta olanı beklemek değil;
yanından geçerken bile adını duyamamaktır.
Bir kahve fincanında soğuyan sohbetleri,
yarım kalmış cümleleri tek başına tamamlamaktır.

Gittiğin günden beri takvimler aynı yaprakta,
mevsimler değişse de içimdeki rüzgâr hep sonbahar.
Yine de bil ki,
mesafe dediğin nedir ki sevgili,
kalbin bildiği yolu hiçbir sınır kapatamaz.