Bir akşamüstü düşer pencereme,
gökyüzü senin adını fısıldar usulca.
Rüzgâr bile ağırlaşır sokaklarda,
ayak sesin yoksa kaldırımlarda.

Ben seni en çok suskunlukta sevdim,
iki cümle arasında kalan o derin boşlukta.
Bir bakışınla aydınlanan odalarda,
ve ellerinin sıcaklığını hatırladığım soğuk sabahlarda.

Zaman geçer derler, alışır insan;
oysa bazı aşklar alışkanlık değil,
her nefesle yeniden başlayan bir yolculuktur.
Ve ben her akşam,
aynı gökyüzünün altında seni beklerim.