Pencereye vurdu ilk ışık,
bir çay buharı gibi ince,
sessizce.

Gece bıraktı ellerimi
eski bir mektubun kıyısında,
adını yazmadım,
yine de okudum.

Şehir uyanıyor yavaş yavaş,
martılar taşıyor dünü denize,
ben bekliyorum
bir kapı gıcırtısını,
bir “günaydın"ı,
belki seni.

Ve biliyorum,
her sabah
biraz daha yakınız
hiç gelmeyecek olana.