Saatler gece yarısını geçince
kalabalıkların gürültüsü çekilir odamdan.
Geriye yalnızca duvarların dinlediği bir sessizlik,
ve kendi içime açılan uzun bir koridor kalır.
Yalnızlık bazen ağır bir palto gibidir omuzlarda,
bazen de insanın kendine döndüğü en dürüst ayna.
Kırılan hayalleri toplarsın avuçlarına,
hangisinin hâlâ parladığına bakarsın karanlıkta.
Hiçbir gece sonsuza dek sürmez bilirim;
en koyu bulutun ardında bile bir sabah gizlidir.
Yeter ki kalbindeki o küçük ışığı söndürme,
yarın, bugün kaybettiğin her şeyi yeniden yeşertebilir.