Zaman, elimizden kayıp giden bir kum saati gibi görünse de aslında ona anlamını veren şey bizim neye dikkat ettiğimizdir. Saatler herkes için aynı hızda ilerler; ancak bekleyen biri için bir dakika bitmek bilmeyen bir yıla dönüşürken, sevdiği bir işle meşgul olan biri için koca bir gün bir göz açıp kapayıncaya kadar geçer.

Hayatın anlamını çoğu zaman büyük dönüm noktalarında, uzak hedeflerde ya da henüz gelmemiş yarınlarda ararız. “Şu işim bitsin, şu gün gelsin, o zaman mutlu olacağım” diyerek bugünü sürekli bir bekleme salonuna çeviririz. Ne var ki hayat, ertelediğimiz o büyük günlerin arasında akıp giden küçük anların toplamıdır.

Bir sabah içilen sıcak çayın buharında, sevilen birinin sesindeki tanıdık tonda, yağmur sonrası toprağın kokusunda gizlidir anlam. Büyük cevaplar ararken gözden kaçırdığımız bu sıradan mucizeler, geriye dönüp baktığımızda hatırladığımız en gerçek hatıralara dönüşür.

Zamanı durduramayız; ama onun içinde kaybolmak yerine ona tanıklık edebiliriz. Yaşadığımız her anın bir daha geri gelmeyeceğini bilmek, hüzünlü olduğu kadar özgürleştiricidir de. Çünkü bu farkındalık bize hem küçük dertleri büyütmemeyi hem de elimizdeki bugünün kıymetini bilmeyi öğretir.