Modern insanın en büyük çelişkilerinden biri, tarihin en kalabalık ve en bağlantılı çağında yaşarken aynı anda bu kadar derin bir yalnızlık hissetmesidir. Sokaklar insanla doludur, ekranlar hiç susmaz, mesajlar saniyeler içinde kıtalar aşar; yine de akşam olup ışıklar söndüğünde insanın karşısına çıkan o sessizlik, çoğu zaman ürkütücü bir boşluğa dönüşür.

Oysa edebiyat bize yalnızlığın her zaman bir eksiklik olmadığını, doğru anlaşıldığında insanın kendini inşa ettiği en verimli toprak olduğunu söyler. Tek başına kalmak ile yalnız hissetmek aynı şey değildir. Kalabalıkların ortasında anlaşılmadığını düşünen biri yapayalnızdır; buna karşılık bir odada kendi düşünceleriyle baş başa kalan bir okur ya da yazar, binlerce yıllık bir sohbetin ortasında olabilir.

Yalnızlıktan korkmamızın temel sebebi, kendi iç sesimizle karşılaşmaktan çekinmemizdir. Gün boyu dış dünyanın gürültüsüyle ertelediğimiz sorular, sessizlik çöktüğünde kapımızı çalar: Ne istiyorum, nereye gidiyorum, kimleri gerçekten dinliyorum? Bu sorularla yüzleşmek cesaret ister; fakat insanı büyüten de tam olarak bu yüzleşmedir.

Belki de yalnızlığı bir ceza ya da kaçılması gereken bir boşluk olarak değil, ruhun nefes aldığı bir durak olarak görmeliyiz. Çünkü insan önce kendi sessizliğiyle barışmadan, başkasının sesini gerçekten duyamaz.